اطلاعات کلی در مورد ید و نقش آن در بدن ما

اطلاعات کلی در مورد ید و نقش آن در بدن ما

کمبود ید در بدن عامل مهمی در کم‌کاری تیروئید، گواتر، اختلال عملکرد ذهنی و افزایش استعداد به آسیب‌های ناشی از تشعشع هسته‌ای می باشد. کمبود ید می تواند باعث بیماری های خود ایمنی تیرویید شده که در نتیجه احتمال سرطان تیرویید افزایش می یابد. با توجه به اهمییت این ماده، مقاله حاضر اطلاعات کلی در مورد ید و نقش آن در بدن ما و همچنین راههای مقابله با کمبود ید را ارائه می دهد. 

ید یک عنصر شیمیایی می باشد. بدن به ید نیاز دارد ولی توانایی ساختن آن را ندارد. ید مورد نیاز بدن باید از طریق رژیم غذایی تامین شود. به طور طبیعی میزان ید در غذا خیلی کم می باشد. مگر اینکه در طول پخت به آن اضافه گردد.

 ید یکی از مواد معدنی ضروری در بدن است که در موادی مانند نمک ید دار وجود دارد و برای سلامتی بدن لازمست و به عنوان مثال غده تیروئید برای درست کار کردن به ید نیاز دارد. علاوه بر نمک ید دار، تربچه، مارچوبه، هویج، گوجه فرنگی، اسفناج، شاهی، سیب زمینی، نخود، قارچ، پیاز و …. هم دارای ید هستند. 

بیشترین ید جهان در اقیانوس ها یافت می شود. جایی که زندگی دریایی مخصوصا جلبک ها در آنجا متمرکز شده است.

 

 

 

 

ماده غذایی ید چیست

ید در بدن به میزان بسیار کم مورد نیاز است. برای آنکه هورمون تیروئید به صورت نرمال عمل کند باید هر سال تقریباً معادل ۵۰ میلی گرم و یا تقریباً ۱ میلی گرم ید در هر هفته در رژیم غذایی مورد مصرف قرار گیرد. این شبه فلز در متابولیسم چربی ها دخالت می نماید و زیادی آن را از بین می برد و در بهبود و تقویت حالات فیزیکی و روانی دخالت دارد. کمبود ید در اطفال موجب عقب افتادگی و در اشخاص بالغ موجب سرطان سینه، احساس خستگی و… در پاره ای از حالات به ایجاد حماقت و نفهمی ختم می شود. به علاوه موجب اضافه وزن و کمبود انرژی می گردد. در صورت نرسیدن ید به بدن، در دهان احساس یک نوع طعم فلزی و گاهی زخم هایی در دهان و کمی ترشح غدد بزاقی و اسهال و تهوع خواهد شد.

ید در بدن چگونه عمل می کند؟

ید هورمون تیروئید را کاهش می دهد و می تواند باکتری ها و قارچ ها و میکروارگانیسم های دیگری مثل آمیب ها را از بین ببرد. یکی از ترکیبات خاص ید به نام یدید پتاسیم اثرات ناشی از رادیواکتیو را درمان می کند. 

در سوزاندن چربی ها در رژیم های لاغری کمک می کند.

در رشد بدن موثر است.

به تولید انرژی بیشتر کمک می کند.

سبب بهبود مشکلات روانی و افزایش نشاط روانی می گردد.

در حفظ سلامت مو، ناخن، پوست و دندان ها کمک می کند.

نحوه عمل آوردن غذاها و مواد تغذیه ای که در خاک نامناسب و فاقد ید عمل آورده شده باشند به عنوان دشمنان،ید محسوب می شوند.

کاربردها و اثرات مصرف ید

مصرف ید در موارد زیر موثر می باشد
بیماری هایی که با فعالیت زیاد غده ی تیرویید در ارتباط می باشند (تیروئید پرکار)
رادیوتراپی هایی که توسط یدهای رادیواکتیو انجام می شود.
عفونت های پوستی که ناشی از قارچ Sporothrix (cutaneous sporotrichosis) می باشد.
مصرف ید در موارد زیربه احتمال زیاد موثر می باشد

کمبود ید

مصرف مکمل های ید مثل نمک های یُد دار، برای جلوگیری و درمان کمبود ید موثر می باشد.

رادیوتراپی

مصرف خوراکی ید در جلوگیری از آسیب های ناشی از یدهای رادیواکتیو در رادیوتراپی ها موثر می باشد.

بیماری های تیروئید

مصرف خوراکی ید می تواند باعث بهبود تیروئید پرکار شود. همچنین مصرف نمک های ید دار به اضافه ی تیروکسین، بعد از جراحی های بیماری تیروئید باعث کاهش اندازه ی تیروئید می شود.

زخم های ناحیه پا

تحقیقات نشان داده است که استفاده موضعی از پمادهای یُد دار (cadexomer iodine) همراه با فشار بر روی زخم های وریدی پا، به مدت ۴ تا ۶ هفته باعث بهبود این زخم ها می شود. همچنین استفاده از بتادین به بهبود این زخم ها کمک می کند و عفونت های آینده را کاهش می دهد.
مصرف ید در موارد زیر احتمالا موثر می باشد

آلودگی ناشی از کاتتر ( در بیماران همودیالیزی)

بعضی از تحقیقات نشان داده است که استفاده از بتادین خطر آلودگی های خونی را در بیمارانی که توسط کاتتر همودیالیز می شوند را کاهش می دهد. اگر چه تحقیقات دیگر نشان داده است که استفاده از بتادین در جایی که کاتتر قرار گرفته است، نمی تواند خطر آلودگی های همراه با انواع دیگر کاتتر را کاهش دهد.

بیماری چشم صورتی (التهاب ملتحمه)

تحقیقات نشان داده است که استفاده از محلول بتادین برای کاهش احتمال بیماری چشم صورتی (التهاب ملتحمه) در نوزادان موثرتر از نیترات نقره می باشد. اگرچه بتادین موثرتر از مصرف اریترومایسین و کلرآمفنیکال نمی باشد.

زخم پا در بیماری دیابت

مصرف یُد در بهبود زخم های پا در بیماری دیابت احتمالا موثر می باشد.

التهاب رحم (اندومتریت)

مصرف بتادین در ناحیه واژینال قبل از سزارین خطر التهاب رحم را کاهش می دهد.

فیبروز دردناک بافت سینه

تحقیقات نشان داده است که مصرف یُد مخصوصا یُد مولکولی فیبروز دردناک بافت سینه را کاهش می دهد.

درد سینه (mastalgia)

مصرف روزانه ی قرص های یُد به مدت ۵ ماه به کاهش درد و حساسیت سینه در زنان که ناشی از چرخه ی قاعدگی است کمک می کند.

زخم و التهاب های داخل دهان

به نظر می رسد، استفاده موضعی از یُد باعث کاهش زخم و التهاب های دهانی ناشی از شیمی درمانی می شود.

عفونت لثه

تحقیقات نشان داده که شستشوی دهان با بتادین می تواند باعث کاهش عمق عفونت در حفره های دندان در لثه شود.

جراحی

بعضی از تحقیقات نشان می دهد که استفاده از بتادین در طول جراحی میزان عفونت را کاهش می دهد. اگرچه کلرهگزیدین در پیشگیری از عفونت ناحیه جراحی شده موثر تر می باشد.
شواهد کافی برای اثبات اثربخشی ید در موارد زیر در دسترس نمی باشد

خونریزی

تحقیقات اولیه نشان می دهد که شستشوی دهان با بتادین، در مقایسه با سالین، خونریزی را در اکثر کسانی که دندان خود را کشیده اند متوقف می کند.

عفونت چشم (زخم قرنیه)

تحقیقات اولیه نشان می دهد که استفاده از بتادین به اضافه ی آنتی بیوتیک های استانداد نمی تواند باعث بهبود بینایی در افرادی که دچار زخم قرنیه هستند شود.

قارچ پوستی (اسپوروتریکوز پوستی)

یدید پتاسیم در بیماری اسپوروتریکوز پوستی به طور رایج استفاده می شود. تحقیقات نشان داده است که مصرف خوراکی یدید پتاسیم به تنهایی یا همراه با داروی ضد قارچ دیگر، در درمان بیشتر افرادی که از بیماری اسپوروتریکوز پوستی موثر می باشد.

ذات الریه

تحقیقات اولیه نشان می دهد که شستشوی گلو با بتادین احتمال خطر ذات الریه را در کسانی که دچار آسیب شدید سر شدند و از دستگاه تهویه برای تنفس استفاده می کنند را کاهش می دهد.

درمان زخم

علاقه ی زیادی به استفاده از ترکیبات حاوی ید برای بهبود زخم ها وجود دارد. یک سری شواهد وجود دارد که نشان می دهد استفاده از ید برای زخم موثرتر از مرهم های غیر ضد عفونی در کاهش اندازه زخم  می باشد. به نظر می رسد که ید کمتر از آنتی بیوتیک ها موثر باشد.
برای اثبات اثربخشی ید در موارد بالا شواهد و مدارک بیشتری موجود می باشد.

عوارض کمبود ید

غده ی تیرویید برای ساختن هورمون به ید نیاز دارد. اگر ید کافی برای فعالیت غده ی تیرویید در بدن وجود نداشته باشد، سیستم های فیدبکی در بدن باعث می شوند که غده ی تیرویید سخت تر و بیشتر فعالیت کند. که این موضوع باعث بزرگ شدن غده ی تیرویید (گواتر) در گردن می شود.

کمبود ید در بدن یک مساله رایج جهانی است. غالب ترین بیماری ناشی از کمبود ید گواتر می باشد. به علاوه، رایج ترین بیماری قابل پیشگیری که براثر کمبود ید ایجاد می شود عقب ماندگی ذهنی است.

دیگر عوارض کمبود ید در بدن نیز جدی می باشد. کاهش ید و در نتیجه کاهش هورمون تیروئید در زنان باعث توقف در تخمک گذاری و در نتیجه منجر به ناباروری می شود. کمبود ید می تواند باعث بیماری های خود ایمنی تیرویید شده که در نتیجه احتمال سرطان تیرویید افزایش می یابد. در بعضی از تحقیقات نشان داده شده است که کمبود ید همچنین خطر ایجاد سرطان های دیگر مانند پروستات، سینه، آندومتر و تخمدان را افزایش می دهد.

کمبود ید در طول بارداری برای جنین و مادر خطرناک می باشد. این کمبود می تواند باعث افزایش فشار خون مادر و همچنین عقب ماندگی ذهنی در کودک شود. ید نقش مهمی در رشد سیستم عصبی مرکزی دارد. در بیشتر موارد کاهش ید منجر به بیماری cretinism شده است که این بیماری یک نوع اختلال هست که هم روی رشد جسمی و هم رشد ذهنی اثر دارد.

 

هر گاه غده تیروئید با غذاهای،یددار معمولی تغذیه نشود. ید رادیوآکتیو بسیار سمی ناشی از غبارها انفجارهای اتمی را حریصانه جذب می کند. در نتیجه این غده به خصوص در برابر سرطان و «تکمه های پیش سرطانی» آسیب پذیر می گردد. هر گاه،ید کافی به غده تیروئید برسد هیچ ماده رادیو اکتیو جذب نمی شود و هیچ زیانی وارد نمی آید.

نسبت گواتر با بالا رفتن سن افزایش می یابد و به حداکثر خود در سن جوانی می رسد. شیوع آن در دختران بیش تر از پسران است. بیشترین گروه را بچه های ۸ تا ۱۴ ساله تشکیل می دهند. بچه های مدرسه ای که در مناطقی با کمبود ید زندگی می کنند. در مقایسه با بچه های مدرسه ای دیگر از ضریب هوشی ( IQ ) پایین تری برخوردارند.

 

نحوه عملکرد ماده معدنی ید

ید هایی که همراه با آب یا مواد غذایی وارد دستگاه گوارش می شوند پس از ورود به جریان خون جذب غده تیروئید می شوند و غده تیروئید در سلول های خود امکاناتی دارد که می تواند غلظت ید خود را به ۳۰ برابر غلظت ید خون برساند و در حالات فعالیت حتی چندین برابر پیش از این مقدار ید خون را جذب نماید.

ید پس از ورود به سلول های غده ای ابتدا اکسیده و سپس وارد فضاهای درون غده ای می شوند که این فضاها از یک ماده گلیکوپروتئین به نام تیروگلوبولین پر شده اند. تیروگلوبولین در خود تعداد زیادی اسید آمینه تیروزین جا داده است که با «ید» می شوند و T4 و T3 به وجود می آورند.

بدین طریق T4 و T3 در مولکول بزرگ تیروگلوبولین جای دارند. به گزارش آسان طب،سلول های غده تیروئید بر حسب نیاز بدن مقدار کمی از این ترکیب مختلط را می بلعند و پس از بلعیدن تیروگلوبولین آنزیم هایی را روی آن می ریزند که موجب آزاد شدن T4 و T3 از مولکول تیروگلوبولین می گردند. T4 و T3 پس از آزاد شدن از مولکول تیروگلوبولین وارد مویرگ های غده می شوند و از طریق گردش خون به تمام سلول های بدن می رسند. در جریان خون نیز T4 و T3 آزاد نیستند بلکه با پروتئین های خون در پیوندند و به کندی آزاد می شوند و وارد سلول های بدن می شوند.

 

نتیجه مصرف ید

قسمت اعظم ید از طریق غذا یا آب به بدن می رسد و مقدار کمتری نیز در بدن از تجریه مواد یددار حاصل می شود.

ید،به سرعت از طریق دستگاه گوارش جذب می شود.

ید،مقدار کمی در مدفوع وجود دارد.

ید،مصرف شده به سرعت از روده ها جذب می شود.

اگر مقدار زیادی ید در بدن باشد، مقدار آن در ترشحات بینی افزایش می یابد.

کلر موجود در آب آشامیدنی سبب از دست دادن ید از بدن می شود.

روزانه ۱۲۰ میکروگرم ید توسط تیروئید جذب می شود.

حدوداً ۹۵ درصد ید بدن یعنی ۸۰۰۰ میکروگرم ید در تیروئید قرار دارد.

روزانه ۶۰ میکروگرم از یدی که جذب شده بدون تغییر و ۶۰ میکروگرم به صورت هورمون های تیروئید به داخل خون ترشح می شود.

ید به مقدار کمی نیز با مدفوع و عرق دفع می شود.

کمبود ید در بدن زمینه ساز بیماری با نام کم کاری تیروئید می شود که به دلیل کاهش ترشح هورمون های تیروئیدی بروز می کند. این ناهماهنگی عوارض جدی در بدن دارد که از جمله می توان به افزایش وزن زیاد، احساس خستگی و بی نظمی در سیکل های قاعدگی اشاره کرد.

خوشبختانه بعضی از خوراکی ها مقدار قابل توجهی ید دارند و می توانند مانع از کاهش این ماده در بدن شوند.

منابع تامین کننده ید بدن

سه دسته مواد غذایی در تامین ید بدن شرکت دارند. بزرگ ترین منبع طبیعی ید مواد غذایی دریایی مثل ماهی آب های شور، صدف و جلبک دریایی هستند. گیاهانی که در سواحل دریا می رویند منابع خوب ید می باشند اما مواد غذایی که دور از دریا رشد می کنند و ماهی آب های تازه ید کمی دارند. یدموجود در گیاهان، بر خلاف سایر مواد معدنی، به مقدار یدخاکی بستگی دارد که گیاه در آن رشد کرده است. مطمئن ترین راه برای تامین ید کافی استفاده از نمک یددار است. مصرف نمک یددار مداخله بهداشتی برای از بین بردن اختلالات کمبود ید می باشد. کلرور سدیم مورد استفاده در تهیه غذاهای تجارتی معمولاً یددار نیست. یدی که به طور غیر عمدی به مواد غذایی اضافه می شود نیز می تواند منبع،ید باشد.

مواد غذایی سرشار از ید

از منابع ید به جز نمک ید دار میتوان به تربچه ، مارچوبه، هویج، گوجه فرنگی، اسفناج، شاهی، سیب زمینی، نخود، قارچ، پیاز، توت فرنگی ، اشنه دریایی، غذاهای دریایی، کبد ماهی، زرده تخم مرغ، کدو مسمایی، میگو، تن ماهی و … اشاره کرد.

زغال اخته

مقدار بالای آنتی اکسیدان های این میوه باعث شده تا جز یکی از مفیدترین خوراکی ها برای سلامتی باشد. همچنین به نظر می رسد ۱۱۳ گرم زغال اخته تا میزان ۴۰۰۰ مکروگرم ید داشته باشد.

مصرف منظم زغال اخته با تنظیم عملکرد غده تیروئید در روند صحیح متابولیسم نقش دارد.

ماست طبیعی

ماست طبیعی یا بیولوژیک یکی از مهم ترین خوراکی های پروبیوتیک است که می تواند در برنامه غذایی جای داشته باشد. ماست نیمی از نیاز روزانه بدن به ید را تامین می کند و هر فنجان آن معادل ۹۰ میکروگرم ید دارد.

به علاوه، تاثیر آن در حفظ باکتری های فلور روده ای نیز از بروز بیماری های ویروسی پیشگیری می کند.

ماهی روغن

این ماهی یکی از غنی ترین منابع اسیدهای چرب امگا ۳، ویتامین E  و مواد معدنی مانند پتاسیم، کلسیم، منیزیوم و ید است. چربی و کالری کمی دارد و یکی از بهترین مواد غذایی برای غده تیروئید محسوب می شود. ۸۵ گرم ماهی روغن حدود ۱۰۰ میکروگرم ید دارد که نزدیک به ۶۶% از نیاز روزانه بدن را تامین می کند.

توت فرنگی

این میوه خوشمزه طرفداران بسیاری دارد و در انواع شیرینی ها و دسرها استفاده می شود. توت فرنگی حاوی ریزمغذی های ضروری برای تقویت سیستم ایمنی بدن است. همچنین مقدار بالای ید این میوه به سلامت غده تیروئید کمک می کند. یک فنجان توت فرنگی با داشتن حدود ۱۳ میکروگرم ید حدود ۱۰% نیاز بدن به این عنصر را تامین می کند.

لوبیا سبز

لوبیا سبز جز سبزیجاتی است که می تواند در انواع غذاها استفاده شود. مصرف منظم آن مقدار کمی ید را به بدن می رساند که می تواند در تحریک غده تیروئید مؤثر باشد. نصف فنجان لوبیا سبز ۳ میکرو گرم ید دارد که معادل تامین ۲% نیاز روزانه بدن است.

لوبیا سفید

انواع لوبیا خوراکی های بسیار عالی و مفیدی هستند که توصیه می شود حتما در برنامه غذایی گنجانده شود. با این حال، لوبیا سفید به خاطر داشتن ید در صدر این گروه قرار دارد. نصف فنجان لوبیا سفید ۳۲ میلی گرم ید دارد و بسیار کم کالری است. همچنین به خاطر داشتن فیبرها تاثیر مثبتی نیز بر سلامت سیستم گوارشی دارد.

سیب زمینی

سیب زمینی یکی از پرمصرف ترین خوراکی ها در همه جای دنیاست و همچنین منبع غنی از ید در گروه های سبزیجات محسوب می شود. سیب زمینی همراه با پوست که در فر کبابی شود ۶۰ میلی گرم ید دارد. افزودن این خوراکی به برنامه غذایی یکی از بهترین روش های تامین ید در بدن است.

ید ماده معدنی است که در بدن ساخته نمی شود و لازم است از طریق تغذیه به بدن برسد.

دشمنان ید

بعضی مواد غذایی حاوی ترکیبات گواترزا هستند که در استفاده بدن از هورمون های تیروئیدی مداخله می کنند.

گیاهان خانواده کلم حاوی گواترین می باشند که مانع جذب ید در غدد تیروئید می شوند.

مواد گواترزا در بادام زمینی، کلم بروکسل، کلم پیچ، گل کلم، کلم برگی، هلو، گلابی، شلغم، و بعضی از دانه های روغنی موجود می باشد.

تربچه و گوجه فرنگی دارای ید میباشند . پس پیشنهاد میکنیم از انها استفاده کنید.

بررسی عوارض جانبی مصرف ید

مصرف خوراکی ید زمانی که به اندازه مصرف شود و مصرف موضعی محصولاتی که حاوی مقادیر مناسب از ید هستند، برای بیشتر بزرگسالان بدون  خطر می باشد.

مصرف ید می تواند عوارض جانبی مهمی برای بعضی افراد داشته باشد. بعضی از عوارض جانبی شناخته شده آن عبارت است از حالت تهوع و دل درد، آب ریزش بینی، سردرد، ایجاد طمع فلز در دهان و اسهال.

در افراد حساس، مصرف ید می تواند باعث عوارض جانبی مثل تورم و التهاب در ناحیه لب و صورت، خونریزی و کبودی شدید، تب، افزایش سایز غدد لنفاوی، واکنش های آلرژیک مثل کهیر و مرگ.

مصرف طولانی مدت یا مقادیر بالای مصرف ید ممکن است خطرناک باشد. بزرگسالان باید از مصرف طولانی مدت بیشتر از ۱۱۰۰ میکروگرم در روز بدون تجویز پزشک اجتناب کنند. کودکان بین ۱ تا ۳ سال مقدار مصرف نباید بیشتر از ۲۰۰ میکروگرم در روز باشد. برای کودکان بین ۴ تا ۸ سال ۳۰۰ میکروگرم در روز و کودکان ۹ تا ۱۳ سال نباید مقدار مصرف بیشتر از ۶۰۰ میکروگرم در روز داشته باشند و برای نوجوانان میزان مصرف نباید بیشتر از ۹۰۰ میکروگرم در روز باشد. این مقادیر آستانه تحمل ید در بدن را نشان می دهد.

هم در بزرگسالان و هم در کودکان این نگرانی وجود دارد که مصرف بالای ید می تواند باعث ایجاد عوارض جانبی مانند مشکلات تیروئیدی شود. مصرف بالای ید می تواند باعث ایجاد طمع فلز در دهان، درد دندان و لثه ها، سوزش دهان و گلو، افزایش بزاق، التهاب گلو، دل درد، اسهال، ضعف بدن، افسردگی، مشکلات پوستی و عوارض جانبی دیگر شود.

وقتی ید به صورت موضعی مستقیما بر روی پوست قرار می گیرد ممکن است باعث تحریک پذیری پوست، ایجاد لکه، واکنش های آلرژیک و عوارض جانبی دیگر شود.

ملاحظات و هشدارها

بارداری و شیردهی

مصرف خوراکی یُد زمانی که به اندازه مصرف شود و مصرف موضعی محصولاتی که حاوی مقادیر مناسب (محلول ۲ درصد) از ید هستند احتمالا بی خطر می باشد. مصرف بالای خوراکی یُد احتمالا خطرناک می باشد. اگر بالای ۱۸ سال هستید بیشتر از ۱۱۰۰ میکروگرم در روز یُد مصرف نکنید. اگر بین ۱۴ تا ۱۸ سال هستید بیشتر از ۹۰۰ میکروگرم در روز مصرف ید نداشته باشید. مصرف مقادیر بالای ید باعث مشکلات تیروئیدی می شود.

بیماری خود ایمنی تیروئید

افرادی که بیماری خود ایمنی تیروئید دارند به احتمال قوی نسبت به عوارض جدی مصرف ید حساس تر می باشند.

نوعی از جوش که درماتیت هرپتیفرم  نام دارد

مصرف یُد می تواند این جوش ها را بدتر نماید.

اختلال در تیروئید (هیپوتیروئید)، گواتر، تومورهای تیروئید

در صورت استفاده طولانی و یا مصرف دوز بالا از ید می تواند این بیماری ها را وخیم تر نماید.

بررسی تداخلات دارویی ید

تداخلات شدید

از مصرف همزمان این ید با داروهای زیر جدا خودداری فرمایید
داروهای آنتی تیروئید که برای بیماری هایپرتیروئید تجویز می شود با یُد تداخل ایجاد می کند.
ید بر روی تیروئید اثر می گذارد. مصرف ید همراه با داروهای آنتی تیروئید ممکن است باعث کم کاری شدید تیروئید شود. اگر از داروهای کاهنده فعالیت غده تیروئید استفاده می کنید از مصرف کمپلکس های ید دار خودداری فرمایید.

تداخلات نسبی

در مصرف همزمان ید با ترکیبات زیر احتیاط کنید
آمیدوران (Cordarone) با ید تداخل دارویی دارد.
داروی آمیدوران حاوی ید می باشد. مصرف همزمان یِد با آمیدوران (Cordarone) ممکن است باعث افزایش شدید یُد در خون شود. مقادیر بالای یُد در خون باعث ایجاد عوارض جانبی و اثر روی غده تیروئید می شود.

لیتیم با ید تداخل دارویی ایجاد می کند.
لیتیم می تواند باعث مهار فعالیت غده تیروئید شود. داروهای حاوی یُد می تواند باعث تشدید بیماری هیپوتیروئید شود. در صورت مصرف همزمان این دو با هم فعالیت غده تیروئیدتان را مداوم بررسی نمایید.

داروهایی که برای فشار خون بالا استفاده می شود (مهارکننده ی آنژوتانسین ۲) با ید تداخل دارویی دارد.
بعضی از داروهایی که برای فشار خون استفاده می شود می تواند باعث کاهش سرعت تخلیه بدن از پتاسیم شود.

بیشتر مکمل های یُد حاوی پتاسیم نیز می باشند. مصرف یدید پتاسیم همزمان با داروهای فشار خون باعث تجمع شدید پتاسیم در بدن می شود. اگر از داروهای فشار خون استفاده می کنید از مصرف یدید پتاسیم خودداری فرمایید.

داروهایی که برای فشار خون بالا تجویز می شود و روی رسپتور آنژیوتانسین اثر مهاری دارد (ARBs) با ” ید” تداخل دارویی ایجاد می کند.
بعضی از داروهای فشار خون ممکن است سرعت تخلیه بدن از پتاسیم را کاهش دهد. بیشتر مکمل های یُد حاوی پتاسیم نیز می باشند. مصرف یُدید پتاسیم همزمان با داروهای فشار خون باعث تجمع شدید پتاسیم در بدن می شود. اگر از داروهای فشار خون استفاده می کنید از مصرف یدید پتاسیم خودداری فرمایید.

مهار کننده های رسپتور آنژیوتانسین (ARBs) عبارتند از : ایزارتان (Cozaar)، والزارتان (Diovan)، ), irbesartan (Avapro), candesartan (Atacand), telmisartan (Micardis), and eprosartan (Teveten).

داروهای دیورتیک ((Potassium-sparing diuretics) با ید تداخل دارویی دارد.
بیشتر مکمل های یُد حاوی پتاسیم نیز می باشند. بعضی از داروهای دیورتیک باعث افزایش پتاسیم در بدن می شود. مصرف همزمان داروهای دیورتیک همراه با یدید پتاسیم می تواند میزان پتاسیم را در بدن به شدت افزایش دهد. بنابراین اگر از داروهای دیورتیک استفاده می کنید از مصرف یدید پتاسیم جدا خودداری فرمایید.

بعضی داروهای دیورتیک که باعث افزایش پتاسیم در بدن می شوند عبارتند از: اسپیرونولاکتون (Aldactone)، تریامترن (Dyrenium) و آمیلوراید(Midamor).

مقدار مورد نیاز ید

اگر میزان دفع ید کمتر از ۲۰ g/L باشد کمبود ید از نوع شدید خواهد بود.

اگر میزان ید ۲۰ g/L تا ۴۰ باشد از نوع متوسط خواهد بود.

اگر میزان دفع ید ۵۰ g/L تا ۹۹ باشد از نوع ملایم خواهد بود.

بررسی دوز مصرفی ید

دوزهای مصرفی زیر نتیجه ی تحقیقات علمی می باشد.

مصرف خوراکی

موارد اضطراری تابش:

باید قبل از قرار گرفتن در معرض تابش یا به محض قرار گیری، یدید پتاسیم (KI) مصرف شود. تشعشات به شدت برای زنان باردار و شیرده و کودکان خطرناک می باشد، بنابراین یدید پتاسیم به نسبت میزان تابش و سن تجویز می شود. میزان تشعشعات توسط centigrays (cGy) اندازه گیری می شود. اگر ۵ “سانتی گری” یا بیشتر در معرض تشعشات قرار بگیرید، یدید پتاسیم برای نوزادان، کودکان، بزرگسالان، زنان باردار و شیرده تجویز می شود. این قرصها می تواند به صورت ترکیب شده با آب میوه، مربا، و شیر مصرف شود.

میزان تجویز برای نوزادان تا یک ماه ۱۶ میلی گرم از یدید پتاسیم می باشد.
برای کودکان بین ۱ ماه تا ۳ سال ۳۲ میلی گرم.
برای کودکان ۳ تا ۱۲ سال ۶۵ میلی گرم.
برای بزرگسالان ۱۲ تا ۱۸ سال ۶۵ یا ۱۲۰ میلی گرم یدید پتاسیم تجویز می شود، در صورتی که آن شخص در سایز و اندازه ی یک شخص بزرگسال باشد.
برای زنان باردار و شیرده ۱۲۰ میلی گرم.
برای بزرگسالان بین ۱۸ تا ۴۰ سال در صورتی که میزان تابش ۱۰ سانتی گری یا بیشتر باشد، ۱۳۰ میلی گرم یدید پتاسیم تجویز می شود.
برای افراد بالای ۴۰ سال در صورتی که میزان تابش ۵۰۰ سانتی گری یا بیشتر باشد۱۳۰ میلی گرم  یدید پتاسیم تجویز می شود.
سازمان ملی دارو میزان مناسب مصرف ید را برای نوزادان اینگونه تعین کرده است: نوزاد تا ۶ ماه ۱۱۰ میکروگرم در روز، ۷ تا ۱۲ ماه ۱۳۰ میکروگرم در روز.

مقدار توصیه شده ی مصرف ید (RDA) برای کودکان و بزرگسالان مقادیر زیر می باشد: کودکان ۱ تا ۸ سال ۹۰ میکروگرم در روز، ۹ تا ۱۳ سال ۱۲۰ میکروگرم در روز، افراد ۱۴ سال به بالا ۱۵۰ میکروگرم در روز، زنان باردار ۲۰۹ میکروگرم در روز و زنان شیرده ۲۹۰ میکروگرم در روز.

بالاترین میزان مصرف ید (UL) که برای بدن ضرری ندارد مقادیر زیر می باشد: کودکان ۱ تا ۳ سال ۲۰۰ میکروگرم در روز، ۴ تا ۸ سال ۳۰۰ میکروگرم در روز،۹ تا ۱۳ سال ۶۰۰ میکروگرم در روز، ۱۴ تا ۱۸ سال (شامل افراد باردار و شیرده) ۹۰۰ میکروگرم در روز، برای افراد بالای ۱۹ سال و زنان باردار و شیرده ۱۱۰۰ میکروگرم در روز می باشد.