خوردن میگو در دوران بارداری

میگو در تمام دنیا به عنوان یک غذای محبوب، گران و پرخاصیت شناخته می‌شود. اما خیلی از ما به دلیل بوی میگو و بافت آن و ناآشنا بودن با روش درست طبخ میگو، قید خوردن آن را می‌زنیم. در حالی که میگو آنقدر پرخاصیت است که بهتر است هفته‌ای یک نوبت آن را مصرف کنید. اگر برای خوردن میگو دنبال دلیل می‌گردید، ما برایتان چندین دلیل محکم می‌آوریم تا این خوراک دریایی را در برنامه غذایی تان جای دهید.

در هر ۱۱۰ گرم میگو ۲۰۰ میلی گرم کلسترول وجود دارد اما این خوراک دریایی با وجود غنی بودن از کلسترول، بسیار سالم است.

میزان کلسترول در ۱۰۰ گرم میگو حدود دو سوم میزان کلسترول در یک تخم‌ مرغ ۵۰ گرمی است.

 

گوشت گوسفند، گوساله، مرغ، ماهی و میگو جزو غذاهای با پروتئین بالا محسوب می‌شوند که معمولا نیاز پروتئینی بدن باید توسط آنها تأمین شود.

اما پروتئین میگو از آنها هم باکیفیت‌تر است.
پروتئین موجود در میگو کیفیت بالایی داشته و حاوی تمام اسیدآمینه‌های لازم جهت رشد می‌باشد. پروتئین میگو همانند سایر جانوران دریایی به دلیل نداشتن بافت همبند به راحتی هضم می‌شود. ‏

در غذاهای دریایی به دلیل کمتر بودن بافت پیوندی به نسبت سایر غذاهای گوشتی، گوشت آنها نرم‌تر بوده و این واقعیت به خصوص پس از پخت مشخص می‌شود.

به همین دلیل غذاهای دریایی و از جمله میگو برای افراد مسن که به دلیل وضعیت دهان و دندان کمتر قادر به جویدن و هضم غذا هستند بسیار مفید است.

۱۰۰ گرم میگو، حاوی ۷۷ میلی گرم آب، ۹۹ کالری انرژی ۱ر۱۸ گرم پروتئین، ۸ر. گرم چربی، ۱۶۳ میلی‌گرم کلسترول و ۹۱ میلی‌گرم قند است.

اسیدهای چرب امگا ـ ۳ که از دسته اسیدهای چرب غیر اشباع بوده و برای سلامتی مفید هستند، در میگو‌ها به وفور یافت می‌شوند.
این دسته از اسیدهای چرب می‌توانند در کاهش خطر بیماری‌های قلبی موثر واقع شود.
اسیدهای چرب امگا‌ـ۳ هم چنین اجزای ضروری برای غشا سلول مغز و بافت چشم است‎

میگو مقدار قابل توجهی املاح ضروری به خصوص فسفر و آهن دارد که به ویژه برای کودکان در حال رشد و زنان باردار بسیار مفید است‎.‎

میگو منبع غنی از ویتامین‌های:

B12‎
A
 B6
B12
‏C
‏D
E
و املاحی چون
کلسیم
آهن
منیزیم
پتاسیم
سدیم
روی
مس
منگنز
و سلنیوم است.
علاوه بر این؛ کلسیم، آهن، روی، منیزیم، و فسفر میگو نسبت به سایر آبزیان بیش‌تر است. ‏

میگو منبع عالی ویتامین‎ B12‎، ویتامین‎ D ‎و سلنیوم است.

همچنین با مصرف ۱۲۰ گرم میگو حدود ۷۰ درصد نیاز روزانه ویتامین‎ B12 ‎و ۱۰ درصد نیاز روزانه ویتامین‎ B6 ‎تأمین می‌شود.‏

میگو حاوی مقادیر زیادی تریپتوفان و سلنیوم است.

سلنیوم یکی از مواد معدنی است که با اثر آنتی‌اکسیدانی خود به پیشگیری از سرطان کمک می‌کند. ‏

این میزان برای کنترل هموسیستئین (هموسیستئین ماده‌ای است که باعث تخریب دیواره عروق می‌شود و به عنوان یک عامل مهم در ایجاد بیماری‌های عروق کرونر قلب به شمار می‌رود) پلاسما مفید است‎.‎

کودکانی که مادران آنها در دوران بارداری به میزان کافی از ماهی و میگو استفاده کرده‌اند در شش ماه اول تولد از نظر رفتاری و هوش حدود دو ماه از سایر همسالان خود جلوترند.

اسیدهای چرب غیراشباع موجود در میگو نقش ضد التهابی دارد، در نتیجه با مصرف آن می‌توان از ابتلا به بیماری‌های التهابی مانند ورم مفاصل و برونشیت مزمن پیشگیری کرد. ‏

میگو حافظه را تقویت می‌کند و قدرت ذهنی را بالا می‌برد. ‏

میگو در بالا بردن مقاومت بدن، بهبود التهاب‌ها، بیماری‌های قلبی و مبارزه با سرطان کمک فعالانه‌ای دارد.‏

نکاتی درباره خرید و پخت میگو

میگوی سالم رنگی روشن و شفاف دارد، بوی زهم نمی‌دهد و بافت آن محکم است.

پوست میگوی دریایی صورتی رنگ است اما میگوی پرورشی چون گونه‌ای متفاوت دارد به رنگ سفید یا با پوسته سبز زیتونی دیده می‌شود.

در میگوی فاسد، پوسته رنگ طبیعی خود را از دست داده و اکثرا به رنگ سفید و گاهی اوقات کدر می‌شود‎.‎

میگو سه مرحله پخت دارد. بعد از یک تا دو دقیقه حرارت دیدن ترد می‌شود. بیش از این حرارت دادن به میگو آن را سفت می‌کند اما در صورت پختن به مدت نیم ساعت (همراه با کمی آب و روغن) میگو نرم و لطیف می‌شود.‏

در میگوی سالم پوست سفت و سخت و سر محکم به بدن چسبیده و رنگ آن نیز تغییر نکرده است.

بافت گوشت، حالت طبیعی داشته و پوسته و گوشت در هنگام طبخ به رنگ نارنجی متمایل به قرمز در می‌آید.
در میگوی فاسد در ناحیه سر تغییر رنگ ایجاد شده و سر در حال جدا شدن از بدن است.
پوسته روی بدن نرم می‌شود و به راحتی از گوشت جدا می‌شود. ‏

اگر از بوی غذاهای دریایی خوشتان نمی‌آید، میگو را با پیاز فراوان و زعفران بپزید تا بوی آن کم شود.

میگو طبعی گرم دارد و اگر آن را با سبزی پلو بخورید، اصلاح می‌شود.

آیا می توانم وقتی باردارم، میگو بخورم؟

پاسخ به این سوال مثبت است. محدودیت های کمی نسبت به مصرف میگو در بارداری وجود دارد.

میگو حاوی مقدار زیادی پروتئین است که در رشد و تکامل جنین بسیار ضروری است.
علاوه بر آن میگو منبع غنی از آهن بشمار می رود که معمولا زنان در بارداری دچار کم خونی می شوند.
همچنین میگو حاوی مقادیر زیاد امگا۳ است که برای رشد و تکامل مغز جنین الزامی است.
زنان با مصرف متعادل و درست غذاهای دریایی شانس زایمان زودرس را کاهش می دهند.

چه مقدار میگو در هفته بخوریم؟

eating-shrimp-during-pregnancy

اما کنترل دریافت میگو بسیار پراهمیت است.

FDA توصیه میکند که زنان باردار می بایست ۱۲ اونس یا ۳۴۰ گرم میگو در هر هفته مصرف کنند.
میگو باید کاملا تمیز و پخته شده باشد.
این توصیه ها به این دلیل است که خوردن میگو در دوران بارداری امکان مسمومیت با جیوه را در مادر باردار افزایش می دهد.
مصرف خیلی زیاد میگو به تکامل بافت عصبی در جنین آسیب می رساند و منجر به مرده زایی و یا تولد نوزاد ناقص می شود.
به همین دلیل است که مهمه که مصرف میگو را به دوبار در هر هفته محدود کنید.
علاوه بر این مقدار غذاهایی دریایی باید با کمترین مقدار جیوه مورد استفاده قرار بگیرد.

هشدار:

سطح جیوه در میگو بسته به جایی دارد که آن را میگیرند.

اطلاعات مربوط به سطوح جیوه را در آب هر منطقه می تواند از سایت محیط زیست دریافت کنید.
اما اولین هدف برای شما این باشد که میگو قبل از خوردن کاملا پخته باشد.

اما در مورد سایر غذاهای دریایی چطور؟

eating-shrimp-during-pregnancy

شما ممکن است مطلع باشید که ماهی بزرگتر و پیرتر حاوی جیوه بیشتری نسبت به ماهی تازه و کوچک است.

FDA بطور کلی برای استفاده از غذاهای زیر در دوران بارداری محدودیت سخت اعلام کرده است:

 

  • خرچنگ
  • شاه ماهی
  • شمشیر ماهی
  • تاج ماهی
درحالیکه غذاهای دریایی بالا باید  مصرف نشود اما FDA در سال ۲۰۱۰مصرف غذاهای دریایی زیر را با محدودیت دو بار مصرف در هفته و به مقدار ۸ تا ۱۲ اونس سالم اعلائم کرده است:
  • قزل آلا
  • سالمون
  • میگو
  • کولی
  • گربه ماهی
  • ماهی پالاک
هشدار:

ماهی تن باید به مصرف ۶ اونس (۱۷۰ گرم)  در هفته محدود شود.

سطح جیوه در هر تن ماهی متفاوت است.
برخی مطالعات با محدودیت غذاهای دریایی موافق نیستند و معتقدند که اگر مادر باردار بیشتر از این مقادیر را مصرف کند هیچ گونه عارضه جانبی نخواهد داشت.

احتیاطات لازم در مصرف هر غذای دریایی در زنان باردار

۱-صدف و ماهی را خام مصرف نکنید مانند سوشی.

۲-ماهی یخ زده و یا نپخته را به هیچ عنوان مصرف نکنید.
ماهی کبابی در صورتی که قبلش کاملا پخته شده باشد می توانید مصرف کنید.
همچنین استفاده از ماهی دودی کنسرو شده سالم است.
۳-ماهی های محلی خود را بشناسید.
اگر در مورد آب یک منطقه دچار تردید هستید که آلوده است یا نه بهتر است ماهی آن را مصرف نکنید.
در مورد ماهی های محلی نیز خوردن بیشتر ۱۷۰ گرم ماهی در هر هفته مجاز نمی باشد.
۴-پخت صحیح غذاهای دریایی:
ماهی ابتدا در دمای ۶۳ درجه پخته میشود.
این پخت تا زمانی ادامه دارد که مایع غیر شفاف ماهی خارج شود.
در مورد میگو و سایر غذاهای دریای نیز این مایع می بایست خارج شود.

 

پروتئین موجود در میگو به حدی زیاد است که مصرف یک وعده صد گرمی از آن، می تواند تا ۵۰% نیاز روزانه شما به پروتئین در بارداری را تامین کند.
همچنین امگا ۳ موجود در میگو، می تواند برای توسعه مغز جنین و احتمالاً افزایش ضریب هوشی او، فوق العاده مفید باشد.
علاوه بر این ها مشخص شده زنانی که در حد اعتدال میگو مصرف کرده اند، کمتر با خطر زایمان زودرس مواجه بوده اند.
با این حال در مورد خوردن میگو در دوران بارداری نیز، به مانند سایر مواد غذایی، احتیاط هایی وجود دارد.
اول اینکه به شدت از مصرف میگوی خام یا نیمه پخته خودداری کنید.
روشن شده است که میگو حاوی میکروب هایی است که می تواند برای جنین خطرساز باشد.
تنها راه چاره ی رهایی از این میکروب ها، پختن کامل میگو است.
دومین خطر مربوط است به کلسترول بالای موجود در میگو.
یک وعده صد گرمی از میگوی پخته، می تواند تا ۶۵% سقف مجاز کلسترول بدن شما را تامین کند.
لذا بهتر است در مصرف میگو پرخوری نکنید.
آخرین احتیاطی که درباره میگو ذکر شده، همانی است که درمورد مصرف سایر آبزیان در دوران بارداری گفته شده:
جیوه
جیوه یک فلز سمی است که مصرف مقادیر کم آن هم می تواند برای جنین خطرناک باشد.
با این حال در اکثر منابع علمی گفته شده جیوه ی موجود در میگو، و نیز اکثر ماهی ها، آن قدر کم است که نمی تواند مانع مصرف آنها در دوران بارداری شود.
 
یکی از عادت‌های خوب غذایی که متخصصان تغذیه آن را توصیه می‌کنند، مصرف هفتگی فرآورده‌های دریایی از انواع ماهی گرفته تا میگوست، اما خیلی‌ها می‌گویند میگو کلسترول دارد و باید از خوردن آن اجتناب کرد، اما این باور درست است یا این که حقیقت چیز دیگری است؟ به غیر از این موضوع، عادت به مصرف میگو چه فواید و چه زیان‌هایی دارد؟

 

۱- ضد فشارخون

 

میگو از منابع اسیدهای چربی از خانواده امگا ۳ است که دریافت آن به کنترل فشارخون کمک می‌کند.

البته توصیه می‌شود این ماده غذایی در هنگام تهیه با حداقل روغن و نمک طبخ شود، در این صورت به گزینه‌ای مناسب برای کاهش سطح فشارخون تبدیل خواهد شد زیرا سرخ کردن آن در روغن، کالری بیشتر به بدن می‌رساند و باعث افزایش وزن می‌شود که خود از عوامل بروز فشارخون است.

 

۲- سرشار از سلنیوم

 

یکی از مواد معدنی‌ای که در میگو به میزان بسیار یافت می‌شود، سلنیوم است.

با خوردن ۱۰۰ گرم میگو، ۶۴ درصد از نیاز روزانه به این ماده مغذی تأمین خواهد شد و از آنجا که سلنیوم خاصیت آنتی‌اکسیدانی دارد، عادت به خوردن میگو، احتمال ابتلا به سرطان روده بزرگ و انواع سرطان خون مانند «لوسمی» و «لنفوم هوچکین» را کاهش می‌دهد.
افرادی که به دلایل مختلف گوشت قرمز نمی‌خورند، بیش از دیگران در معرض ابتلا به کم‌ خونی ناشی از فقر آهن قرار دارند و از آنجا که با خوردن ۱۰۰ گرم میگو، ۱۹ درصد از نیاز به این ماده مغذی تأمین می‌شود، بهتر است در صورت نخوردن گوشت قرمز، میگو را در برنامه غذایی روزانه‌شان بگنجانند.

 

۳- ضد آلزایمر

 

امگا ۳ فراوانی که در میگو وجود دارد، باعث می‌شود عادت به مصرف هفتگی آن از بروز آلزایمر و اختلال حواس در دوران سالمندی جلوگیری کند.

در واقع، دریافت روزانه ۳۸۰ میلی‌گرم از این اسیدهای چرب، از بروز اختلال حواس و آلزایمر جلوگیری می‌کند و با خوردن هفته‌ای ۲ تا ۳ بار میگو، این مقدار اسید چرب به بدن خواهد رسید.

 

۴- ضد کم‌خونی

 

افرادی که به دلایل مختلف گوشت قرمز نمی‌خورند، بیش از دیگران در معرض ابتلا به کم‌خونی ناشی از فقر آهن قرار دارند و از آنجا که با خوردن ۱۰۰ گرم میگو، ۱۹ درصد از نیاز به این ماده مغذی تأمین می‌شود، بهتر است در صورت نخوردن گوشت قرمز، میگو را در برنامه غذایی روزانه‌شان بگنجانند.

 

۵- منبع پروتئین و کلسترول خوب

 

میگو برخلاف تصور عامه مردم، باعث افزایش کلسترول نمی‌شود زیرا بررسی‌های مقایسه‌ای میان دو رژیم غذایی با تخم‌مرغ و میگو نشان داده‌اند که رژیم دارای میگو ۷ درصد سطح کلسترول بد و ۱۲ درصد سطح کلسترول خوب را افزایش می‌دهد.

در حالی که رژیم دارای تخم‌مرغ، سطح کلسترول بد را ۱۰ درصد و سطح کلسترول خوب را ۷ درصد بالا می‌برد. در واقع این ماده غذایی چربی کمی دارد و با خوردن ۱۲ عدد میگوی درشت بخارپز شده، ۱۶۰ میلی‌گرم کلسترول وارد بدن می‌شود و سطح تری‌گلیسرید ۱۳ درصد پایین می‌آید بنابراین توصیه می‌شود آن را مانند سایر منابع پروتئینی مصرف کنید.

 

سرانه مصرف میگو

 

طبق اعلام برخی از کارشناسان، مصرف سرانه میگو در ایران تقریباً ۱۰ تا ۲۰ گرم در سال است و بیشترین مصرف‌کنندگان هم تهرانی‌ها هستند.

البته در سال‌های اخیر، مصرف فرآورده‌های دریایی افزایش قابل‌ملاحظه‌ای داشته اما هنوز هم از مقدار استاندارد توصیه شده کمتر است و هنوز هم در مقایسه با مصرف جهانی در سطوح حداقل قرار داریم.

 

امگا ۳ فراوانی که در میگو وجود دارد، باعث می‌شود عادت به مصرف هفتگی آن از بروز آلزایمر و اختلال حواس در دوران سالمندی جلوگیری کند.

مصرف سرانه ماهی در ایران تقریباً ۱۰ کیلوگرم در سال و در سطح جهانی ۱۶ کیلوگرم است.
بنابراین خوب است این را هم بدانید که در میان کشورهای مختلف دنیا، تایلند، فیلیپین، هند و اکوادور بزرگ‌ترین پرورش دهندگان میگو هستند.

 

یادآوری

 

میگوی سرخ یا سوخاری شده، میزان کالری دریافتی را افزایش می‌دهد در حالی که می‌توان با بخارپز کردن این منبع پروتئینی و زدن چاشنی‌ای مانند آب لیموترش تازه به آن، وعده غذایی کم‌کالری و در عین حال مغذی‌ای داشت.

البته کباب کردن و بخارپز کردن میگو با سبزی‌های خام یا بخارپز، می‌تواند وعده غذایی ارزشمندی را به وجود آورد.

پاسخ ترک

لطفا نظر خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را اینجا وارد کنید